Opieka duszpasterska

Opieka duszpasterska oznacza bycie blisko ludzi: motywowanie, wzbudzanie zaufania, zapewnianie poczucia bezpieczeństwa, dodawanie sił - konkretnie w takiej sytuacji życiowej, która wymaga przezwyciężenia. Wspólne kroczenie drogą, która prowadzi do zbawienia przez Jezusa Chrystusa.

Słowa i czyny Chrystusa są wyznacznikiem opieki duszpasterskiej. Chrystus jest dobrym Pasterzem, który zna swoich, rozmawia z nimi i prowadzi. Przyszedł dla wszystkich ludzi. Pragnie chronić wszystkich powierzonych Jego opiece i nie zgubić żadnego z nich. Jezus zwracał się do wszystkich ludzi, niezależnie od tego, kim byli. Dawał im odczuć swoją miłość. Słuchał, pomagał, pocieszał, doradzał, napominał, umacniał, modlił się i nauczał.

Kościół Nowoapostolski postrzega podążanie za przykładem Jezusa jako główną misję. Ukierunkowanie to przejawia się w dostępności duszpasterzy: statystycznie, w skali całego świata, jeden duszpasterz w swoim okręgu duszpasterskim opiekuje się około 37 członkami zboru. Współczynnik ten pozwala na wysoce zindywidualizowaną opiekę duszpasterską.

Zwłaszcza, że nie tylko ordynowani duchowni mają upoważnienie do opieki duszpasterskiej, ale też równie duża grupa opiekunów dzieci, młodzieży i seniorów. Wiele oddanych kobiet i mężczyzn pracuje prawie wyłącznie na zasadzie wolontariatu: dobrowolnie, z przekonania i na chwałę Boga.

Wszyscy członkowie Kościoła Nowoapostolskiego mają prawo do indywidualnej opieki duszpasterskiej. Duszpasterze otaczają ich opieką - bez względu na płeć, wiek, pochodzenie, kolor skóry, narodowość czy orientację seksualną.

W tym celu proponowane są poufne spotkania z duchownymi. Ich istotą jest dzielenie się troskami i trudnościami, wymiana poglądów na temat kwestii wiary oraz wspólna modlitwa.

Szczególny nacisk kładzie się na wspieranie umierających i pogrążonych w żałobie krewnych. Chociaż wierzący chrześcijanin nowoapostolski ma nadzieję na życie po śmierci, to doświadczenie jego końca jest tak elementarne, że osoby tym dotknięte potrzebują emocjonalnego wsparcia.

Konkretne posługi są skierowane do określonych grup - między innymi do różnych pokoleń reprezentowanych w zborach. Zatem na poziomie zboru lub ponad nim proponowana jest opieka dostosowana do wieku dzieci, młodzieży i seniorów, a także wzmożona opieka nad chorymi.

Z drugiej strony, opieka duszpasterska jest ukierunkowana na konkretne sytuacje życiowe i wymagania członków zboru. Na przykład regionalnie w Kościołach w różnym stopniu organizowane jest poradnictwo dla singli i rodziców samotnie wychowujących dzieci, dla osób uzależnionych i ich krewnych, a także dla osób niepełnosprawnych fizycznie lub umysłowo. W tym zawierają się nabożeństwa w „zrozumiałym” języku, tłumaczenia kazań na język migowy, a także wspierania grup samopomocy.

W każdym przypadku, opieka duszpasterska jest również zadaniem dla całego zboru. Obejmuje ona wsparcie emocjonalne, a także praktyczną pomoc życiową.