Aktualności, informacje, wydarzenia

Umiłowani bracia i siostry,
Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa w Wielkanoc stanowi sedno wiary chrześcijańskiej – naszej wiary. Poprzez nie Bóg potwierdził to, czego nauczał Jezus Chrystus oraz kim naprawdę był i jest.

Jezus Chrystus głosił ludziom naukę, która różniła się od wszystkich innych. Objawił prawdziwą naturę Boga i powiedział: Bóg jest waszym Ojcem, On jest miłością. Dla Niego nie liczy się tylko przestrzeganie przykazań, zasad i praw. On zwraca uwagę na wasze serca i waszą miłość. Jest wam bardzo bliski i troszczy się o was. Jest Bogiem miłosierdzia – to jest nasz Bóg: nie ten, który karze, nie ten, który pragnie zemsty.

Poprzez zmartwychwstanie Bóg pokazał, że Jezus naprawdę jest Jego umiłowanym Synem. Towarzyszył Mu przez całe życie – ale Jego najwyższym zamiarem było wspieranie Jezusa Chrystusa, aby mógł On jako człowiek wejść do Królestwa Bożego i żyć w wiecznej wspólnocie z Nim.

Ten Bóg, Ojciec Jezusa Chrystusa, jest również naszym Ojcem. Wierzymy, że Bóg nas kocha – nie dlatego, że daje nam dużo pieniędzy, nie dlatego, że rozwiązuje każdy nasz problem. Jego miłość przejawia się w tym, że daje nam siłę, byśmy pozostali wierni do końca i weszli do Jego Królestwa. Wiemy, że troszczy się o nas w naszym codziennym życiu, ale to nie jest najważniejsze. Najważniejsze jest to, że chce nam pomóc osiągnąć życie wieczne.

Z serdecznymi pozdrowieniami,
Jean-Luc Schneider

Zewsząd jesteśmy uciskani, lecz nie ulegamy zwątpieniu, żyjemy w niedostatku, lecz nie poddajemy się rozpaczy.

Mili Bracia i Siostry w wierze,
wraz z nadejściem pierwszych dni kwietnia wkraczamy w Wielki Tydzień. Upamiętniamy gorzkie cierpienie i śmierć Chrystusa, a w wielkanocny poranek świętujemy wraz z Nim zwycięstwo nad grzechem i śmiercią, które On dla nas odniósł.

W tych dniach Syn Boży doznawał bardzo wielu ucisków. Kpiny i odrzucenie, upokorzenia i męki towarzyszyły Mu w ostatnich godzinach aż do śmierci.

Jezus z pewnością czuł się osamotniony i niezrozumiany, gdy po swojej walce w Ogrodzie Getsemani zastał uczniów śpiącymi. Nie miał im jednak tego za złe, kontynuował swoją drogę i w ten sposób przyniósł nam światło Ewangelii.

Apostoł Paweł pisze w czwartym rozdziale, z którego pochodzi powyższy fragment Biblii, o świetle i niezafałszowanym Słowie Bożym. Dla nas obie te rzeczy są źródłem siły, gdy otaczają nas uciski.

Gdy do naszego boju w wierze dochodzą jeszcze troski i zmartwienia życia doczesnego, czujemy się, jak to jest napisane w powyższym fragmencie, zewsząd uciskani. Jednak nie odczuwamy permanentnego strachu, ponieważ jasne światło Ewangelii wypełnia nasze serca. Oznacza to, że znamy przyszłość i wiemy, że trwanie w wierze prowadzi do ujrzenia chwały Bożej.

Istnieje wiele sytuacji, w których może pojawić się zwątpienie. Pomyślmy o tym, jak się czujemy, gdy zbliżają się egzaminy, gdy trzeba iść do lekarza, gdy otrzymaliśmy niepomyślną diagnozę lub gdy pojawiają się obawy o byt. Również, gdy umiera bliska nam osoba, pojawia się niepokojące pytanie: Jak będzie wyglądała przyszłość?

Dlatego kiedy w naszym życiu pojawia się zwątpienie, zwracamy się do naszego Boga, Ojca i mamy po swojej stronie Orędownika, Jezusa Chrystusa. Nie tracimy nadziei, lecz kierujemy się naszym mottem na ten rok: "Nie bój się, tylko wierz".

Po Wielkanocy rozpoczynają się konfirmacje, a nasi młodzi bracia i siostry w wierze publicznie wyznają swoją wiarę. Oni również mają swoje uciski i potrzebują, tak jak my wszyscy, poczucia bezpieczeństwa w zborze oraz zrozumienia i wstawiennictwa bliźnich.

W tym duchu wspierajmy się nawzajem.

Z serdecznymi pozdrowieniami,
wasz
Udo Knispel

Reflekcje na temat motta na rok 2026 oraz Pismo Święte to tematy przewodnie dwóch kolejnych numerów czasopisma nowoapostolski, które z radością oddajemy w ręce czytelników.

Wydanie w wersji papierowej jest dostępne w naszych zborach, a dzisiaj udostępniamy je również w formie elektronicznej (PDF) do pobrania.

nowoapostolski nr 01/2026 nowoapostolski nr 02/2026

Kiedy faryzeusze i uczeni w Piśmie krytykowali Jezusa za Jego życzliwość wobec grzeszników, opowiedział im przypowieść o zaginionej owcy.

Podąża ona własnymi ścieżkami, gubi się i oddala od pasterza. Obraz ten jest prosty i zrozumiały; pokazuje człowieka w jego relacji z Bogiem. Decydujące znaczenie ma to, że owca nie wraca samoistnie. Pasterz szuka jej, znajduje i niesie do domu. Jezus wyjaśnia: Bóg szuka człowieka, który się zagubił.

Przypowieść nie mówi o winie i nie wyjaśnia, dlaczego owca się zgubiła. Pokazuje jedynie to, co robi Bóg. W Jezusie Chrystusie sam Bóg przychodzi do człowieka. Szuka go, znajduje i niesie.

Ta historia jest bardzo osobista. Jezus troszczy się o każdego człowieka – nawet o tych, którzy się oddalili. Miłość Boga nie wyklucza nikogo.

Dlatego Bóg miłuje cię takim, jakim jesteś. Nie dlatego, że wszystko robisz dobrze, ale pomimo twoich błędów. Jego miłość jest początkiem wszystkiego. Nie trzeba na nią zasłużyć i nie czeka ona na przemianę. Dotyczy cię już teraz.

Bóg pragnie, abyśmy również my przyjęli Go takim, jakim jest – jako Boga łaski i miłości, który podąża za każdym człowiekiem, nawet tym, którego wielu uważa za grzesznika.

Bóg wśród nas obecny, pokłon Mu oddajmy, kornie Jego wysławiajmy.

"Bóg wśród nas obecny" – tak zaczyna się jedna z najbardziej znanych pieśni Gerharda Tersteegena. Pietystyczny mistyk i autor pieśni z XVIII wieku rozumiał tę obecność dosłownie: nie wyłącznie podczas nabożeństwa, ale wszędzie, również w naturze budzącej się do życia z nadejściem wiosny. Nie zachwycał się jednak naturą samą w sobie. Czytał w niej jak w ogromnej księdze, która opowiada o Bogu – na tyle wyraźnie, by Go rozpoznać, i na tyle skromnie, by nie zająć Jego miejsca.

W pierwszych pojawiających się pąkach oznajmujących nadejście wiosny dostrzegał alegorię ukrytego działania Boga: tak jak zimą życie spoczywa niewidzialne w ziemi i budzi się w odpowiednim czasie, tak samo Bóg działa w naszej duszy: cicho, niezawodnie, w odpowiednim czasie. Niezawodność natury świadczy o Bogu, który również w naszym życiu nie pozostawia niczego przypadkowi i codziennie jest obecny wśród swoich (Mt 28, 20). Zwłaszcza w tych chwilach, kiedy nie odczuwamy ani nie rozumiemy Jego działania, możemy wierzyć w tę niezawodność; jest ona tak pewna, jak nadejście wiosny po zimie.

Dla duchowego rozwoju człowieka obowiązuje zasada: rozwój wymaga czasu i cierpliwości.
Jezus obrazowo przedstawia to w przypowieści o ziarnku gorczycy (Mt 13, 31. 32).
Z najmniejszego ziarenka wyrasta drzewo, na którego gałęziach mieszkają ptaki.
Królestwo Boga rozwija się z niepozornych początków – podobnie jak wiara w naszym wnętrzu. Nie da się wymusić wzrostu, jednak możemy stworzyć sprzyjające warunki: poprzez modlitwę, wspólnotę, nabożeństwa i łamanie chleba. W ten sposób następuje rozwój wiary, która staje się błogosławieństwem dla nas i dla innych.

Wraz z nadejściem wiosny Bóg daje nam światło i ciepło. Są to widoczne znaki Jego odnawiającej mocy. To, co czyni w naturze, chce również uczynić w nas: abyśmy się obudzili, wyruszyli w drogę i każdy w swoim otoczeniu był "światłością świata" (Mt 5, 14). Każdy na swój sposób. Najważniejsze, aby wyjść z zimowego letargu i włączyć się w aktywne życie zborowe.

Czerpać naukę ze stworzenia? Jezus dał nam przykład. Wykorzystał stworzenie, aby wyjaśnić swoje przesłanie. Obejmuje to również przyszłość. "Uczcie się na przykładzie drzewa figowego" (Mt 24, 32), powiedział, mówiąc o swoim ponownym przyjściu i o tym, co wówczas nastąpi. Wiosna nie nadejdzie może lub prawdopodobnie – nadejdzie na pewno. Ponowne przyjście Chrystusa również. A wraz z Nim nasze zbawienie.

Wasz
Dirk Schulz

Wspólnota i Aniołowie to tematy przewodnie dwóch kolejnych numerów czasopisma nowoapostolski, które z radością oddajemy w ręce czytelników.

Wydanie w wersji papierowej jest dostępne w naszych zborach, a dzisiaj udostępniamy je również w formie elektronicznej (PDF) do pobrania.

nowoapostolski nr 11/2025 nowoapostolski nr 12/2025

Czasami stajemy przed pytaniem, gdzie jest nasze miejsce w dziele Bożym. Decyzji o tym nie musimy podejmować samodzielnie. Chrystus decyduje o tym, kto i co ma robić. On prowadzi, otwiera drzwi, wskazuje zadania. Zbór rośnie, gdy pozwalamy Mu się prowadzić i jesteśmy gotowi służyć tam, gdzie nas potrzebuje.

Takie podejście wyznacza również charakter Świętej Wieczerzy. Obchodzimy ją jako wieczerzę radości i umocnienia. Przypomina nam ona o tym, co Chrystus uczynił dla zbawienia ludzi – i dla każdego z nas z osobna. Zakończył swoją drogę, wypełnił swoje zadanie. A teraz nas pyta: Czy chcesz iść razem ze Mną? Czy chcesz zabiegać o swoje zbawienie? Czy chcesz przyczynić się do tego, żeby inni znaleźli nadzieję i zbawienie?

Modlitwa „Ojcze nasz” doskonale precyzuje tę postawę: „Przyjdź Królestwo twoje. Bądź wola twoja”. Ta wewnętrzna postawa zdejmuje z nas ciężar konieczności kontrolowania wszystkiego samodzielnie.

Wiele osób z niepokojem patrzy w przyszłość. Również w zborze spotykamy się z obawami. Jest to zrozumiałe. Niemniej jednak nie należy rozpaczać. Zaufaj Panu. On uczyni to, co jest Jego wolą. Zbiera plony, nawet jeśli nie zawsze rozpoznajemy drogę do tego celu.

Dlatego nie zniechęcaj się. Pozostań w dobru. Wspieraj zbór. Zabiegaj o swoją duszę i ufaj temu, co mówimy w zakończeniu Modlitwy Pańskiej: „Bo Twoje jest Królestwo, moc i chwała”. Krótkie zdanie – a jak silna podstawa.

Wierzymy w to, o co się modlimy. Kiedy wspólnie mówimy: „Twoje jest Królestwo, moc i chwała”, pokładamy w tym naszą ufność i kierujemy się tą pewnością.

Impuls z nabożeństwa Głównego Apostoła

Wysławiajcie PANA, bo jest dobry, bo Jego łaska trwa na wieki!”.

Umiłowani Bracia i umiłowane Siostry w wierze,
poproszono mnie, abym w niniejszym liście do zborów krótko przedstawił swoje wspomnienia jako apostoł. Oznacza to, że piszę do Was po raz ostatni w tej formie. 22 lutego 2026 roku nasz Główny Apostoł w Plauen przeniesie mnie do stanu spoczynku.

W omówieniu tematyki do tego artykułu pojawiło się również słowo „bilans”. Cóż, bilans mojej pracy muszą sporządzić duchowni, z którymi miałem zaszczyt współpracować, a przede wszystkim oczywiście Bóg, nasz Ojciec w niebie.

Kiedy spoglądam wstecz na ponad 43 lata pełnienia urzędu kościelnego, jestem przepełniony głęboką wdzięcznością. Wdzięcznością za to, że mogłem być małym pracownikiem w dziele Bożym i wnieść swój skromny wkład.

Po długiej służbie można by opowiedzieć wiele historii: historie o radościach i smutkach. Były to lata pełne pięknych chwil: Świętych Chrztów Wodnych, Świętych Pieczętowań, ordynacji, błogosławieństw na zawarte związki małżeńskie, rocznic ślubów i wielu innych pięknych uroczystości – a także wielu uroczystości pogrzebowych, podczas których należało w trudnych chwilach życia nieść pocieszenie z Ducha Świętego i po prostu być blisko ludzi.

Głoszenie Ewangelii, przeprowadzanie nabożeństw i opieka nad zborami były dla mnie sprawą serca. Zawsze starałem się, aby Słowo Boże było zrozumiałe dla wszystkich i mam nadzieję, że w pewnym stopniu mi się to udało. Pięknym doświadczeniem jest to, jak bracia i siostry w wierze spotykają się razem, jak wiara podtrzymuje i spaja zbory w trudnych chwilach. Szczególnie poruszyły mnie niezliczone osobiste rozmowy i zaufanie, jakim mnie obdarzono. Było również wiele wyzwań i niepowodzeń, ale nauczyły mnie one ufać Bożemu prowadzeniu i pomocy.

Jestem bardzo wdzięczny za wsparcie wszystkich moich poprzedników w wierze i dziękuję wszystkim, którzy tak wspaniale wspierali mnie w mojej służbie i modlili się za mnie. Bez tego zaangażowania wiele rzeczy nie byłoby możliwych do zrealizowania. Serdecznie dziękuję wszystkim!

Teraz rozpoczyna się dla mnie nowy etap życia. Cieszę się na stan spoczynku: więcej czasu dla rodziny – oraz możliwość czerpania radości z kazań, bez konieczności samodzielnego ich wygłaszania. Jednak nie martwcie się: nadal będę się modlił.

Z oddaniem Wasz
Ralph Wittich

Mili Bracia i Siostry,
naszym mottem na rok 2026 są słowa Jezusa: "Nie bój się, tylko wierz!".

Żyjemy w świecie, który stawia przed nami wyzwania: spory i surowa retoryka w społeczeństwie oraz mnogość głosów, w których Bóg prawie nie występuje.

Zbyt łatwo strach determinuje nasze działania – dzieli, wywołuje niepewność i prowadzi do pytania: jak to będzie dalej?

Jezus zachęca nas, abyśmy Mu zaufali: "Tylko wierz". Kierunek naszemu myśleniu i działaniu nadają Jego Słowo i miłość, a nie niepewność i troska. We wszystkim, co nas spotyka, możemy być pewni: Bóg działa – pośród naszej codzienności. On przygotowuje nam przyszłość w swojej chwale

Silna wiara umacnia nas. Poświęćmy czas na zgłębienie naszego Wyznania Wiary. Pozwólmy, aby jego treść nas ukształtowała. Pomoże nam to przezwyciężyć nasze lęki i ze spokojem i opanowaniem stawić czoła niebezpieczeństwom.

W ten sposób możemy w nowy rok wejść z ufnością, która przewyższa wszystko, co nas niepokoi.

Nie bój się!

Z radością będziecie czerpać wodę ze źródeł zbawienia.

Nie bójcie się – tylko wierzcie!
Życzę wam i waszym bliskim szczęśliwego i błogosławionego nowego roku, w którym doświadczycie bliskości i dobroci naszego wszechmocnego Boga.

Kiedy nasz Główny Apostoł odwiedził nasz okręgowy apostolski w grudniu, służył nam w Hamburgu-Eppendorf słowem biblijnym z Księgi Izajasza 12, 3: "Z radością będziecie czerpać wodę ze źródeł zbawienia". Wyjaśnił, że woda symbolizuje Jezusa Chrystusa, a nasze przyjście do studni, aby czerpać wodę, jest przejawem naszej wiary w Niego. Czerpiąc tę wodę, pozwalamy Jezusowi wejść do naszego życia i otrzymujemy poprzez Niego zbawienie.

Początek nowego roku daje nam sposobność do tego, aby ponownie postanowić pozostać Jemu wiernymi. Czynimy to, ponieważ całkowicie Mu ufamy i postrzegamy Go jako nasz wzór, naszego Orędownika i naszą pomoc. Przesłanie to doskonale wpisuje się w motto Kościoła na rok 2026:

"Nie bój się – tylko wierz!"

Izraelici bali się Goliata i Filistyńczyków – i nie bez powodu. Goliat stanowił ogromne i przytłaczające zagrożenie. Natomiast Dawid – młody i słaby fizycznie – stanął przed nim z niezachwianą ufnością do wszechmocnej siły Boga. To właśnie ta wiara w Boga umożliwiła Dawidowi pokonanie nieprzyjaciela.

My również znamy swoje własne słabości i doświadczamy zła wokół nas, które może być przytłaczające i przerażające. Możemy jednak uczyć się z wiary Dawida: ufając naszemu wszechmocnemu Bogu, możemy stawić czoła wszystkim tym, którzy chcą oddzielić nas od Jego miłości. On nie pozwoli, aby cokolwiek oddzieliło nas od niej i naszego zbawienia, pod warunkiem, że pozostaniemy wierni naszej woli bycia blisko Niego.

Nie musimy samotnie staczać naszych walk, ponieważ w naszych duchownych i w naszym zborze mamy dom i schronienie. Módlmy się również w nowym roku łaski o to, abyśmy nadal mogli wnosić swój wkład w to cudowne źródło błogosławieństw i z niego czerpać.

Po moim powołaniu i mianowaniu mnie na apostoła okręgowego otrzymałem wiele serdecznych wiadomości i zapewnień o waszych modlitwach. Doceniam to i jestem głęboko wdzięczny za waszą miłość i dobre życzenia.

Wasz
David Heynes

Z okazji świąt Bożego narodzenia życzymy wszystkim przeżywania ich również w duchowej głębi i z wielką wdzięcznością wobec Boga, że w taki sposób objawił się ludziom, a więc nam wszystkim. Niechby miłość i dobroć wypływająca z tego faktu sprawiła, że tej miłości i dobroci nie zabraknie również w naszych sercach, w rodzinach, w zborach i w naszym otoczeniu. A na zbliżający się nowy rok chciejmy mieć przed oczyma darowane nam motto: "Nie bój się, tylko wierz!", co pozwoli nam z ufnością i odwagą patrzeć w przyszłość, czego, oprócz wszelkiej pomyślności, również sobie nawzajem życzymy.

Czas Adwentu skupia naszą uwagę na Bożej obietnicy posłania Zbawiciela i jej wypełnieniu się w Jezusie Chrystusie. Jednocześnie Duch Święty przypomina nam, że Chrystus przyjdzie ponownie, aby zabrać wiernych do siebie i doprowadzić ich do swojego Królestwa. To oczekiwanie wzywa nas do przygotowania się na Jego ponowne przyjście.

Proroka Habakuka ogarnęły wątpliwości w obliczu zła panującego w kraju i oskarżył Boga, że nic z tym nie robi. Odpowiedź Boga była zaskakująca: sytuacja miałaby się pogorszyć przez jeszcze okrutniejszego nieprzyjaciela. Jednak zapewnił, że On ingeruje i ocali wierzących jeszcze w jego czasach. Habakuk nauczył się cierpliwości i zaufania Bogu, nawet bez widocznych zmian. Na końcu Bóg uwolnił swój lud, jednak ostateczne ocalenie przyszło w Jezusie Chrystusie, który daruje zbawienie i sprawiedliwość.

Również dzisiaj na świecie panuje zło, łamanie prawa często pozostaje bez widocznej kary, a nowe trudności pojawiają się, gdy tylko stare zostaną pokonane. Rodzi to pytanie, jak długo jeszcze trzeba czekać na ostateczne wyzwolenie od zła. Niektóre prośby wydają się niesłyszane, niektóre choroby nadal trapią, a problemy pozostają nierozwiązane. Niemniej jednak obietnica Ducha Świętego brzmi: Chrystus przyjdzie ponownie, aby zbawić tych, którzy pozostaną mu wierni.

Impuls z nabożeństwa Głównego Apostoła

Nie bójcie się! Oto przynoszę wam dobrą nowinę, wielką radość dla całego ludu. Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, który jest Chrystusem, Panem.

Słowa przesłania bożonarodzeniowego "Oto przynoszę wam dobrą nowinę... Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel" znajdują się w Ewangelii Łukasza. W poruszającej historii o narodzeniu Jezusa możemy dostrzec tajemnicę tej postaci. Jest On w pełni człowiekiem, jednak pochodzi od Boga, jest Bogiem, Panem. On przynosi światu coś, czego my, ludzie, nie możemy dać sobie: zbawienie, od-kupienie i ratunek.

Słowa anioła nie przypadkowo zaczynają się od zapewnienia, które ma rozwiać strach: "Nie bójcie się!". Zarówno wtedy, jak i dzisiaj ludzie mają wiele obaw – przed niepewną przyszłością, samotnością, byciem pomijanym, własną porażką i winą.

Wraz z narodzinami Jezusa rozpoczyna się coś zupełnie nowego. "Dziś [...] narodził się wam Zbawiciel" – Bóg przychodzi na świat, aby być z ludźmi. Wcielenie jest obietnicą Boga: nie jesteś osamotniony, ja przychodzę do ciebie, pozostaję z tobą. Ta bliskość Boga nie jest teoretycznym twierdzeniem, ale w Jezusie staje się konkretna i namacalna (Kol 1, 15-20).

Możemy doświadczać Jego obecności w codziennym życiu. W naszych modlitwach, a także w relacjach z innymi ludźmi, kiedy traktujemy ich z szacunkiem i troską. Gdy miłujemy, dni stają się jaśniejsze. Dlaczego tak jest? Ponieważ Jezus Chrystus, Syn Boży, jest dla nas obecny wszędzie tam, gdzie nasze życie jest przepełnione miłością (Mt 25, 34-40). Na każdym nabożeństwie, podczas którego wspólnie modlimy się i śpiewamy, słuchamy Słowa Bożego i obchodzimy Świętą Wieczerzę, Bóg jest obecny i nas przyjmuje. Przez Słowo i Sakrament jesteśmy umacniani i pocieszani oraz przygotowywani na zbliżające się, ponowne przyjście Chrystusa.

Przesłanie Bożego Narodzenia nie jest naiwnym optymizmem. Uznaje ono strach, jednak przeciwstawia mu inną, nadrzędną rzeczywistość: bliskość Boga, Jego wierność, Jego zbawczą miłość. Otwarcie się na nią sprawia, że dni stają się jaśniejsze. W gospodzie w Betlejem, jak czytamy w Ewangelii Łukasza 2, 7, nie było miejsca dla Jezusa. Jednak właśnie w stajence Bóg stał się człowiekiem. To również jest przesłaniem Bożego Narodzenia: Bóg nie potrzebuje idealnych warunków, tylko otwartych serc. Tam, gdzie dajemy Mu miejsce, może On w nas działać. Strach i obawy tracą swoją moc, a ich miejsce zajmują radość i ufność – są to dary, które Bóg nam daje, abyśmy na drodze do Niego byli pewni siebie i radośni.

Życzę Wam i Waszym bliskim błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia!
Wasz
Dirk Schulz

Bojaźń Boża – szacunek, nie strach

Nowy numer miesięcznika nowoapostolski zaprasza do refleksji nad tematem, który często bywa źle rozumiany. Bojaźń Boża to nie lęk przed karą, lecz szacunek, pokora i miłość wobec Boga – postawa, która zbliża nas do Niego i pomaga żyć zgodnie z Jego wolą.

W numerze 10 m.in.:
- Słowa Głównego Apostoła o tym, jak bojaźń Boża prowadzi do wspólnoty z Bogiem.
- Świadectwa wiernych z różnych pokoleń i krajów.
- Teologiczne spojrzenie na bojaźń Bożą w Biblii.

Zajrzyj do nowego numeru i odkryj, jak bojaźń Boża może przemieniać Twoje życie.

Czasopismo w formie papierowej jest dostępne w naszych zborach, można je również pobrać w formie elektronicznej (PDF).

nowoapostolski nr 10/2025

Jesteś powołany do czynienia dobra. Być może jest to łatwiejsze w czasach, kiedy można cieszyć się tym, co piękne i dobre. Niektórym jednak w tym momencie może nie wiedzie się najlepiej, być może martwią się o swoje zdrowie, dzieci lub rodzinę, mają problemy finansowe lub zawodowe. Niemniej jednak każdy jest powołany do czynienia dobra.

Jezus przychodzi i mówi do tych, którzy mają problemy i zmartwienia: "Jestem tu, nie martw się. Troszczę się o ciebie, pomogę ci. Jednak proszę, również w tych trudnych dniach nie zapominaj o swoim zbawieniu. Nie zapominaj o swoim powołaniu. Twoje zbawienie powinno być twoim priorytetem. I również w tych trudnych dniach, w tych okolicznościach, pomimo wszystkich zmartwień: czyń dobro".

Niektórzy bracia i siostry w wierze czują się obecnie niepewnie. Rozumiem to. Kiedy doświadcza się wszystkich wstrząsów, które występują na świecie, w społeczeństwie, można tak właśnie się czuć. Niektórzy nawet boją się tego, co ich czeka i pytają co będzie dalej. Miłe Siostry i Mili Bracia, Jezus przychodzi również do was i mówi: "Jestem tu, nie martwcie się. Mam wszystko pod kontrolą. Wypełnię swój plan. Dokończę swoje dzieło. Robię to, co do mnie należy. Jednak proszę: nie zapominajcie o swoim zbawieniu i nie zapominajcie: jesteście powołani, aby czynić dobro".

Z serdecznymi pozdrowieniami
Jean-Luc Schneider

Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem.
Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie.

Jezus, droga do prawdy i życia

"Ja jestem drogą, i prawdą, i życiem" – odpowiada Jezus na pytanie Tomasza, jak uczniowie mają rozpoznać drogę, którą Jezus idzie do Ojca. (J 14, 6) Jezus dodaje: "... nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze Mnie". W ten sposób wyraźnie pokazuje, że nie ma innej drogi do Boga.

W jaki sposób Jezus może być dzisiaj moją drogą, moją prawdą, moim życiem?

Jezus wzywa bogatego młodzieńca, aby porzucił wszystko i poszedł za Nim. Oznacza to, że im bardziej wypełniam Jego wolę i odkładam na bok swoją, tym bardziej Jezus staje się moją drogą.

Źródło i sens mojego życia mogę zrozumieć tylko dzięki Ewangelii. Dlatego, że Jezus pokazuje nam Stwórcę jako naszego miłującego Ojca w niebie, mogę własne życie postrzegać jako wartościowe, godne i miłe. Nasze postrzeganie siebie i poczucie własnej wartości są pod wpływem tego, co odzwierciedlają nam ludzie w naszym otoczeniu. Jak nas oceniają? Czy jesteśmy chwaleni, czy krytykowani? Porównujemy się z innymi i uważamy się za lepszych lub gorszych od nich. W ten sposób powstaje zniekształcony obraz siebie. Nikt (również my sami) nie jest w stanie w pełni nas ocenić. Tylko Jezus widzi nas takimi, jakimi naprawdę jesteśmy. Przyjmuje nas miłującym sercem, takimi, jakimi jesteśmy. Widzi to, jakimi powinniśmy stać się zgodnie z wolą Bożą i pomaga nam się w tym kierunku rozwijać. W ten sposób jest on moją drogą do prawdy o mnie samym, a również moją drogą do odpowiedniej niezależności od opinii innych. (por. wypowiedź apostołą Piotra: Dz 5, 29)

To samo dotyczy również naszej oceny bliźniego. Nie możemy sobie pozwolić na osądzanie. Tylko Jezus ma właściwy punkt widzenia. Jeśli staramy się patrzeć Jego oczami miłości i przenosić Jego szacunek na bliźniego, czynimy Jezusa naszą drogą do niego. Wówczas widzimy bliźniego w świetle Jezusa i w Jego prawdzie.

Również w sytuacjach kryzysowych Jezus wskazuje nam drogę. Jeśli spojrzymy na Jego miłość, która rozumie nasze potrzeby i cierpienia, ponieważ On sam cierpiał tak jak my, ludzie, wówczas może to być dla nas droga, którą możemy podążać w kryzysach życia.

Jezus jest dzisiaj moją drogą przez dzień.

Wasz
Dirk Hiddessen

Zgodnie z kierunkiem obranym przez Międzynarodowy Kościół Nowoapostolski, czasopismo Nasza Rodzina zostało zastąpione nową publikacją – Nowoapostolski – Publikacja Kościoła Nowoapostolskiego. Od sierpnia 2025 roku magazyn ten dostępny jest również w wersji polskojęzycznej.

Nowe czasopismo ukazuje się regularnie – raz w miesiącu – i łączy w sobie treści duchowe, reportaże z życia wspólnoty, artykuły tematyczne oraz refleksje nad aktualnymi wyzwaniami i przemianami w Kościele.

Czasopismo w formie papierowej jest dostępne w naszych zborach, można je również pobrać w formie elektronicznej (PDF). Zachęcamy do lektury!

nowoapostolski nr 08/2025 nowoapostolski nr 09/2025

Naszego chleba powszedniego daj nam dzisiaj.

Mili Bracia i Siostry,
gdy piszę ten list przy swoim biurku, na zewnątrz jest lato, żniwa trwają w najlepsze. Mieszkam w regionie, który jest w znacznej części regionem rolniczym. Gdy jestem w drodze, widzę kombajny na polach podczas żniw; a właściwie to ich nie widzę, ponieważ podczas pracy otaczają je ogromne tumany pyłu. Jako laik obawiałem się, że ten rok był zdecydowanie zbyt suchy. Dlatego postanowiłem zapytać o to rolników. Są oni jednak dość zadowoleni z tegorocznych zbiorów, zarówno pod względem jakości, jak i ilości. "Dzięki Bogu" – myślę z ulgą. Nie wszystko jest oczywiste.

Przychodzą mi na myśl słowa z Pisma Świętego: "Przez wszystkie dni swojego życia w trudzie będziesz się z niej żywił" oraz "W pocie czoła będziesz jadł chleb". (Rdz 3, 17. 19) W dobie w pełni klimatyzowanych kombajnów, obsługiwanych za pomocą joysticka i sterowanych GPS-em, te słowa z Biblii mogą wydawać się nieco archaiczne. Jednak nawet w dzisiejszych, wysoce zaawansowanych technologicznie czasach, potrzeba ogromnej ilości pracy i rąk, aby chleb ostatecznie trafił na stół.

Święto Dziękczynienia, które w tym roku obchodzimy w naszych zborach w niedzielę 5 października 2025 r., należy do najstarszych świąt obchodzonych przez ludzi. Jego początki sięgają czasów, kiedy ludzie żyli z pracy rąk i byli zdani na urodzajność swoich pól. Niedobory plonów po wojnach i niepogodach szybko prowadziły do głodu. Tradycyjnie pod koniec okresu żniw ludzie dziękowali Bogu za to, iż sprawił ON, że owoce, warzywa i zboża dobrze rosły. Każdy człowiek znał ponoszony trud i wiedział coś o Bożym błogosławieństwie. "Oczy wszystkich wpatrują się w Ciebie, a Ty im dajesz pokarm we właściwym czasie. Otwierasz swoją rękę i nasycasz wszystko, co żyje". (Ps 145, 15. 16)

Kiedy w naszych kościołach ołtarze znów zostaną udekorowane owocami, warzywami, chlebem i winem – czy to niezwykle bogato, czy też skromnie i symbolicznie – pamiętajmy, że nie wszystkim ludziom powodzi się tak dobrze jak nam i że Święto Dziękczynienia jest jednocześnie wezwaniem do dzielenia się. Spełnienie prośby zawartej w Modlitwie Pańskiej "Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj" pozwala nam dziękować Bogu za bogactwa, które przygotował dla nas na ziemi. Ale również myśl „Podziel się swoim chlebem z głodnym” odnosi się do Święta Dziękczynienia.

Życzę Wam błogosławionego Święta Dziękczynienia.
Wasz
Ralph Wittich

Jakiś czas temu pewni młodzi ludzie zapytali mnie, czym jest błogosławieństwo. Myśleli przy tym o bogactwie i udanym życiu. Jest to jednak starotestamentowe rozumienie błogosławieństwa. Kiedy w Nowym Testamencie mowa jest o błogosławieństwie, zawsze chodzi o relację między człowiekiem a Bogiem.

Jezus przyszedł na ziemię i złożył swoją ofiarę, aby umożliwić ludziom doskonałą relację, doskonałą wspólnotę z Bogiem. To błogosławieństwo nie zależy od warunków życia poszczególnych osób. Słowa Jezusa z Kazania na Górze: Błogosławieni, którzy są zasmuceni; błogosławieni, którzy są prześladowani, były w Jego czasach całkowitą nowością dla Żydów. Do tej pory wierzyli oni, że choroba lub ubóstwo są karą Bożą za złe postępowanie danej osoby. Jednak Jezus powiedział: Nie, człowiek może być ubogi, może być chory, może być prześladowany, a mimo to może być błogosławiony, ponieważ ma głęboką relację z Bogiem.

To, że Jezus umarł za nasze zbawienie, jest błogosławieństwem. To, że Bóg nas wybrał, jest błogosławieństwem. To, że Duch Święty uzdalnia nas do rozpoznania woli Bożej, jest błogosławieństwem. Największe błogosławieństwo otrzymamy wtedy, gdy wejdziemy do wiecznej wspólnoty z Bogiem.

Impuls z nabożeństwa Głównego Apostoła

Chcąc upodobnić się do Jezusa Chrystusa, musimy być gotowymi zmienić wiele naszych osobistych poglądów. Nie jest to łatwe. Wręcz przeciwnie: stanowi to dla nas wyzwanie.

Wszędzie na świecie dostrzegamy ducha, który dzieli – również Kościół. Niejednokrotnie słyszymy głosy, które twierdzą, że niektórzy ludzie nie mają miejsca w zborze. Czasami dotyczy to jednych, innym razem kolejnych. Wtedy mówi się: "Ci grzesznicy nie pasują tutaj!" Uderzające jest to, że zazwyczaj to grzechy innych wydają się być wyjątkowo ciężkie.

Łatwo zapominamy, że Kościół nie należy do nas. Jest to Kościół Jezusa Chrystusa. Opinia ludzi nie ma znaczenie. Decydujące znaczenie ma to, że Jezus miłuje wszystkich ludzi tą samą miłością, niezależnie od tego, czy nam to odpowiada, czy nie. Nie miłuje grzechu, ale miłuje grzeszników – bezwarunkowo! Jego miłość nie ocenia, nie osądza. Ta prosta prawda pozostaje fundamentalna – dla naszej wiary, dla życia zborowego i dla naszej osobistej drogi z Chrystusem. Chrystus prosi nas, abyśmy nie osądzali bliźniego, ale go akceptowali: cudzoziemców, słabych, różniących się od nas. Nie dlatego, że wszystko, co robią, jest słuszne, ale dlatego, że On zabiega o nich – tak samo jak o nas wszystkich. Nikt nie jest doskonały. Każdy potrzebuje łaski i cierpliwości Chrystusa. My tak samo jak nasz bliźni.

Impuls z nabożeństwa Głównego Apostoła

Pokój wam zostawiam, Mój pokój wam daję. Nie tak, jak świat daje, Ja wam daję. Niech się nie trwoży wasze serce i niech się nie lęka.

Wkład w pokój

Bardzo się cieszę, że mogę zwrócić się do Was, moi mili Bracia i Siostry.

Organizacja Narodów Zjednoczonych każdego roku we wrześniu ogłasza Międzynarodowy Dzień Pokoju. My, chrześcijanie nowoapostolscy, również przyłączamy się do Światowej Rady Kościołów i obchodzimy 21 września Światowy Dzień Pokoju.

Jezus Chrystus, nasz Zbawiciel, daje nam swój pokój. (J 14, 27)

Żyjemy w niespokojnych czasach, w których panuje wojna, ubóstwo, zmiany klimatyczne, głód i niepewność gospodarcza. To wpływa na nasze codzienne życie, ale każdy z nas może wnieść swój mały wkład w budowanie pokoju na świecie. Przyjrzyjcie się swojemu najbliższemu otoczeniu i zastanówcie się, jak możecie przyczynić się do krzewienia pokoju.

Istnieje wiele możliwości podjęcia działań już teraz. Inicjujcie rozmowy o pilnej potrzebie wzajemnego zrozumienia, niestosowania przemocy i rozwiązania konfliktów zbrojnych. Angażujcie się w wolontariat, słuchajcie opinii innych, przeciwstawiajcie się dyskryminacji w szkole lub miejscu pracy, zgłaszajcie przypadki mobbingu zarówno w Internecie, jak i poza nim.

Możecie również dać przykład poprzez swoje decyzje, kupując produkty marek społecznie odpowiedzialnych lub przekazując darowizny organizacjom działającym na rzecz ochrony środowiska i praw człowieka.

Najskuteczniejszą drogą osiągnięcia tego celu jest przede wszystkim osiągnięcie wewnętrznego spokoju. Znajdziemy go, uczestnicząc w nabożeństwach i pozwalając Duchowi Świętemu w pełni działać w naszym życiu. Zatrzymajmy się na chwilę i znajdźmy spokojne miejsce, w którym możemy połączyć się z Bogiem w modlitwie. Poświęćmy czas na czytanie i zrozumienie Biblii oraz poznanie woli Bożej.

Bóg i Jezus Chrystus pragną, abyśmy mieli z Nimi wieczny pokój.

Moim pragnieniem jest, żebyśmy wszyscy mieli możliwość doświadczania pokoju Jezusa Chrystusa w naszym codziennym życiu, zarówno w sferze naturalnej, jak i duchownej.

Działajcie teraz: macie możliwość coś zmienić.

Z miłością i serdecznymi pozdrowieniami
Wasz
Neil Woodman

W najbliższy weekend czeka nas wyjątkowe wydarzenie – Główny Apostoł Pomocniczy Helge Mutschler odwiedzi dwa zbory w Polsce: w Ostródzie oraz w Pruszczu Gdańskim, gdzie dodatkowo zostanie wyświęcony nowy obiekt sakralny. To wielkie święto dla Kościoła Nowoapostolskiego w Polsce, ponieważ po raz pierwszy w historii nasz kraj odwiedzi Główny Apostoł Pomocniczy – i to taki, który potrafi rozmawiać w naszym ojczystym języku! Od miesięcy wielu braci i sióstr z radością przygotowuje się na te nabożeństwa, a teraz chcemy tę radość dzielić – dlatego zapraszamy wszystkich pragnących do udziału w tych wydarzeniach.

Organizujemy DZIEŃ OTWARTYCH DRZWI Kościoła Nowoapostolskiego w Polsce – szczegóły znajdziecie na plakatach.

Aby lepiej przybliżyć sylwetkę naszego Gościa, przedstawiamy krótką notatkę biograficzną:
Helge Mutschler urodził się 8 sierpnia 1974 r. w Tybindze (Niemcy).
Pierwszy urząd w Kościele otrzymał w 1994 roku jako poddiakon. Po służbie w kolejnych urzędach, 15 listopada 2015 r. został ordynowany przez Głównego Apostoła Jeana-Luca Schneidera na urząd apostoła.
W 2021 r. powierzono mu zadanie Apostoła Okręgowego Pomocniczego dla Okręgu Niemcy Północno-Wschodniego, obejmującego obszary od Grenlandii po Kamczatkę, w tym również Polskę.
Z wykształcenia jest doktorem prawa, a przed pełnoetatową służbą w Kościele ubiegał się o stanowisko dyrektora Izby Doradców Podatkowych Dolnej Saksonii. Jest żonaty i ma dwoje dzieci.

8 czerwca 2025 r. został mianowany Głównym Apostołem Pomocniczym.
W święto Zesłania Ducha Świętego 2026 r. w Republice Południowej Afryki zostanie ordynowany na urząd Głównego Apostoła, obejmując zwierzchnictwo nad całym Kościołem po przejściu w stan spoczynku Głównego Apostoła Jeana-Luca Schneidera.

Niech te dni będą dla nas wszystkich czasem wielkiej radości, błogosławieństwa i doświadczenia żywej wspólnoty. SERDECZNIE ZAPRASZAMY

Serdecznie zapraszamy na Dzień Otwartych Drzwi w naszym zborze w Pruszczu Gdańskim! To wyjątkowa okazja, aby poznać wspólnotę Kościoła Nowpoapostolskiego.

W programie:

10:00 - Nabożeństwo Głownego Apostoła Pomocniczego Helge Mutschlera - serdecznie zachęcamy do udziału! Podczas tego nabożeństwa będzie miało miejsce wyświęcenie pomieszczeń sakralnych na terenie budynku.

12:00 - Słodki poczęstunek podczas którego zachęcamy do wspólnych rozmów na temat naszego Kościoła

13:00 - Muzyczne spotkanie kontemplacyjne - czas reflekcji i muzyki, otwarty dla wszystkich

Ze wszystkich stron mnie otaczasz i kładziesz na mnie swoją rękę.

Rozpoczęcie nauki w szkole

W tym okresie dla wielu dzieci rozpoczyna się nowy etap życia. Większość pierwszoklasistów cieszy się na tę wyjątkową chwilę, a ich rodzice i dziadkowie z wdzięcznością spoglądają wstecz na czas, który dzięki Bożej pomocy udało się pokonać. Teraz dzieci stawiają kolejny krok w swoim rozwoju. Prezenty z okazji rozpoczęcia nauki mają osłodzić ten początek, ponieważ dorośli wiedzą, że przed dziećmi nie tylko sukcesy.

Dzieci różnie podchodzą do tego nowego etapu. Niektóre nie mogą się doczekać, aby w końcu móc odrabiać zadania domowe jak starszy brat lub starsza siostra, podczas gdy inne są bardziej nieśmiałe i obawiają się nieznanego.

Jakże piękne jest to, że już od najmłodszych lat dzieci doświadczają w swoim życiu pewności zawartej w cytowanym psalmie: „Bóg trzyma mnie w swojej ręce”. Ta ręka Boga stanowi tarczę ochronną, ogrzewa, trzyma i podtrzymuje. To cudowna chwila, kiedy dzieci rano, przed pójściem do szkoły, mogą ponownie upewnić się o obecności tej ręki Boga podczas wspólnej modlitwy.

Jakże cenne jest to, że dzięki doświadczeniom pełnym miłości osób bliskich mogły one nabrać konkretnego wyobrażenia o tej ręce Boga, która daje im bezpieczeństwo i ufność. Nasze modlitwy towarzyszą nie tylko małym i dużym uczniom, ale także ich nauczycielom, którzy stają przed coraz trudniejszym i bardziej odpowiedzialnym zadaniem. Oni również powinni czuć, że Bóg otacza ich ze wszystkich stron i kładzie na nich swoją rękę.

Serdecznie pozdrawiam
Wasz
Helmut Kasper